Archiwum dla Maj, 2015

Podstawowe środki zabezpieczające podczas prac brukarskich

uslugi-brukarskie-marcin-laganowski-marant-uslugi-brukarskie-i-roboty-drogowePodstawowe środki zabezpieczające podczas prac brukarskich:
• Materiały (kostka, krawężniki) układa się w stosy, bezpośrednio na paletach.
• Materiały należy układać tak, aby środek ciężkości pozostawał wewnątrz obrysu stosów.
• W razie zagrożenia zawilgoceniem należy podłożyć deski, folię itp.
• Stosy z materiałami nie mogą być zbyt wysokie i nie mogą być wyższe niż 6 warstw.
• Nie wolno opierać stosów o ściany, słupy, filary.
• Nie wolno używać drabin do wnoszenia i znoszenia przed-miotów.
• Przechylające się stosy należy natychmiast rozebrać.
• Nie wolno wyjmować przedmiotów ze środka stosów – wybierać należy od górnej warstwy.
• Drogi komunikacyjne muszą mieć szerokość co najmniej 120 cm.

Kruszywa mineralne

podział kruszywKruszywo mineralne jest jednym z podstawowych surowców w wielu gałęziach gospodarki, a w szczególności w budownictwie, drogownictwie, kolejnictwie, jest także stosowane w górnictwie, w przemyśle szklarskim, odlewnictwie i wielu innych. Od rozwoju produkcji kruszywa uzależniony jest rozwój tych gałęzi gospodarki, w których stanowi ono podstawowy składnik. Z ogólnej ilości produkowanego kruszywa największa część znajduje zastosowanie w budownictwie.
W drogownictwie, podobnie jak w budownictwie, kruszywo mineralne stanowi podstawowy składnik mas betonowych i bitumicznych.
W kolejnictwie jest ono używane na podsypki torowe oraz do elementów budowy.
W górnictwie kruszywo stosuje się jako piaski podsadzkowe. Zależnie od zastosowania, kruszywa mineralne muszą spełniać określone wymagania.
1.2. Podział kruszyw mineralnych
Nazwa kruszywa mineralne obejmuje kamienne materiały naturalne, występujące w przyrodzie w stanie rozdrobnionym, bądź też stanowiące produkt mechanicznego rozdrobnienia skał litych.
Kruszywa mineralne dzielą się na dwie grupy:
• kruszywo naturalne,
• kruszywo łamane.
W zależności od gęstości objętościowej kruszywa mineralne (skalne) dzieli się na trzy typy:
• kruszywo ciężkie – powyżej 3000 kg/m3,
• kruszywo zwykłe – 1800-K3000 kg/m3,
• kruszywo lekkie – poniżej 1800 kg/m3.
Pod względem uziemienia kruszywo dzieli się na:
• drobne o wielkości ziaren do 4 mm,
• grube o wielkości ziaren 4-^63 mm,
• bardzo grube o wielkości ziaren 63-K250 mm.
Okruchy skalne powyżej 250 mm nazywamy głazikami i głazami. Cząstki o wymiarach do 0,005 mm (5 mikrometrów) nazywamy cząstkami gliniastymi i ilastymi. Cząstki o wymiarach 5-H53 jum nazywamy cząstkami pylastymi. Według PN-87/B-01 100 „Kruszywa skalne. Podział” – kruszywo mineralne dzieli się tak, jak to podano w tablicy 1.1.
W budownictwie drogowym, w tym w brukarstwie, stosuje się materiały kamienne pochodzenia naturalnego i sztucznego. Naturalne materiały kamienne powstały w górnych warstwach skorupy ziemskiej w wyniku krzepnięcia płynnej magmy, w wyniku osadzania się cząstek mineralnych lub organicznych, albo powstały w wyniku przeobrażenia uprzednio utworzonych skał w zmiennych wa¬runkach fizykochemicznych. Sztuczne materiały kamienne są pro¬duktami ubocznymi lub finalnymi różnych przemysłowych procesów przetwórczych surowców mineralnych.
W dalszej części opracowania materiały stosowane w brukarstwie i drogownictwie zostaną omówione szerzej.

Tynki strukturalne

indeksCienkowarstwowe tynki strukturalne mogą przypominać stary, nierówny, popękany mur lub kamienną ścianę. Mogą być stosowane na elewacjach zewnętrznych budynku, a także we wnętrzach. Aby dobrze wyeksponować atrakcyjność takiego wykończenia ściany, lepiej nakładać je na duże powierzchnie.
W zależności od rodzaju użytego spoiwa rozróżnia się tynki:
• mineralne na spoiwie cementowym, wapiennym itp.,
• organiczne (akrylowe),
• mieszane (polimerowo-mineralne).
Tynki mineralne lub polimerowo-mineralne produkowane są w postaci suchej mieszanki do mieszania z wodą przed ich nałożeniem na powierzchnię tynkowaną. Tynki organiczne nie wymagają mieszania z wodą, są gotowe do nakładania bezpośrednio z plastikowych opakowań.
Zależnie od wielkości zawartego w mieszance kruszywa (1,5- -3,0 mm) stosowane są faktury tynków:
• „baranek” posiada strukturę drobno- lub gruboziarnistego grysu zależnie od średnicy dodanego do masy tynkarskiej kruszywa, nakłada się go pacą ze stali nierdzewnej, wyrównuje i wydobywa odpowiednią strukturę pacą z tworzywa sztucznego.
„kornik”- kruszywo zawarte w masie tynkarskiej podczas zacierania tworzy pionowy, poziomy lub kolisty rysu¬nek przypominający kanaliki żłobione przez owady w drewnie.
modelowana uzyskiwana z masy tynkarskiej do do¬wolnego fakturowania, która nie zawiera dodatku kruszywa. Fakturę można kształtować zależnie od inwencji tynkarza, gąb¬ką, wałkiem, pędzlem, pacą lub innymi narzędziami.
Podłoże pod takie wykończenie ściany musi być równe i gł kie, podłoża stare i nierówne należy wyrównać masą szpachlową I tynkiem podkładowym. Tynki strukturalne można nakładać na p łoże ceglane, betonowe, cementowo-wapienne, gipsowe, drewnie i drewnopochodne.
Podłoża betonowe i cementowo-wapienne powinny być dozonowane przez okres co najmniej 4 tygodni.
Na podłożach gipsowych i gipsowo-wapiennych należy na żyć warstwę preparatu gruntowego, który je wzmocni i wyrówna chłonność.
Dokładny sposób przygotowania każdego podłoża pod t} strukturalny określają producenci. Zaleceń tych należy bezwzględ przestrzegać.
Tynki strukturalne nakłada się pacą nierdzewną, warstwą grubości 1-5 mm. Po częściowym stwardnieniu masy tynkarskiej ! kilku minutach) nadaje się odpowiednią fakturę, modelując ją..
Zabezpieczenie otynkowanej powierzchni przed zabrudzeiniami uzyskuje się malując środkiem uszczelniającym.
Zalety tynków strukturalnych:
• można je wykonywać prawie na każdym podłożu,
• mają niską nasiąkliwość, dają się zmywać,
• są paroprzepuszczalne – umożliwiają oddychanie ścian}
• są odporne na zabrudzenia,
• nie pochłaniają wilgoci z otoczenia – właściwości hyc fobowe,
• można kształtować z nich dowolną fakturę.
Wady:
• wymagają równego podłoża,
• są drogie.